بیمارستان زندگی
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
زیر بارش شبهای بدون ستاره
روزها
منجمد شده اند
و
در تاریکی مطلق ِاُکسیژن
بوسیلهء کربن های سیاسی
شب ها ؛
خفه و خاموش .
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
در حوالی یکی از سالروزهای حیران شدنم
بستری در بخش شکستگی قلب ، در کُما (!؟)
سونوگرافی مغزم را
به یک مرد متخصص مامایی می دهم ؟؟!
می گوید: خروس ذهنت ،
چهل پنجاه هفتهء پیش، تخم گذاشته است ؟!!
جنین درون آن نیز،
مشغول بازی شطرنج با خودش است .
کمی ..
مکث می کنم
خیلی دوست دارم بدانم که؛ اندیشهء من دختر است یا پسر ؟؟؟
که تا می خواهم بپرسم ...
بلندگوی بخش
پیج می کند :
دکتر زردآلو هرچه سریعتر به اورژانس ِلاک پشتها
دکتر زردآلو هرچه سریعتر به اورژانس ِلاک پشتها
دکتر هم با رعایت کامل حجابش
نسخهء مرا نپیچیده
معاینه را می پیچد
و می رود به پشت بامِ بیمارستان
؟؟؟؟؟
دکتر که نیآمده، می رود.
به میز کنار تخت بستریم نگاه می اندازم
نگاهم نیز از آنجا
به جنازهء من که هنوز نفس می کشد،
خیره می شود !!
توی فکر و انتخاب بین کمپوت های گلابی و گیلاس هستم که
پرستاری را می بینم که روپوش سیاه به تن دارد
و
با خودش می گوید:
" مرگ به اندازهء زندگی زیباست ،
و زندگی
به اندازهء بُعدِ نگاهِ من
و بُعدِ نگاه من
به اندازهء مرگم ! "
خیلی آرام
دستانم را از روی کمپوت ها بر می دارم
و خیلی سریع
گلهای درون لیوان روی میز را بو می کنم
و به سرِجای اولم برمیگردم !؟!
پرستار
سِرُم را برای تزریق آماده می کند
که اشتباهی آنژیوکت را
به درون روحم می زند
و ناگهان :
یک ستارهء کاغذی زرد
از دیوار مهد کودک دو کوچه بالاتر از بیمارستان
به زمین می افتد
و دیگر من
درین روزها و شب ها نیستم
که
بخواهم صدای پرستار مشکی پوش شاعره
و توصیه های مامای مغزم را بشنوم
تا
چیزی را جدی بگیرم!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
- سکانس همزمان =
جبرئیل گرسنه است
یک عالمه کار دارد
و خیلی عجله
نیمرو درست می کند
تا زود تر به کارهایش برسد .
در سکوتی شفاف،
یک دفعه؛
مغز من ترک بر می دارد
و از کنار تابلویی می گذرم
که رویش نوشته شده :
" شهرداری شهر حیرانی، سفرِ خوشی را برای شما آرزو میکند "
حالا دیگر جبرئیل چاشتش تمام شده است
به سراغم می آید
مرا از اتومبیل پیدا میکند و می پرسد :
کارت دانشجویی ات کو؟
پنچری چرخ چپ عقب را نشانش می دهم ؟!
ماشین را توقیف می کند
به اتهام سوار کردن یک روسپی باکره نامرئی !؟
به جریمه نوشتنش زُل می زنم
و به دستخط بدش که می بینم نوشته :
توبیخ و ... (سه نقطه) به جرم اینکه
هنگام رانندگی مشغول پرورانیدن اندیشه در سرش بوده است !
حین ِنوشتن
به مسخره لبخند می زند
و من هم ؛
ریلکس منتظر می مانم
که خدا بیاید
تا از حادثهء سرطانِ خوشخیم سرنوشت من،
کروکی بکشد .
14 مهرماه 1385 خورشیدی
پیمان خاصی
اراک